ZORRO

De vraag : “Zorro waar komt dat vandaan ?” .
Zorro Archief

Geschreven door Rabbissh


schijnbeweging swalibi ------------- artikel toegevoegd op 27 maart 2014

In elk spel veinst men vaak de overtreding om daaruit zelf voordeel te puren. Dat is ook de ambitie van de schijnbeweging; om de tegenstand op een dwaalspoor te plaatsen opdat hij uit de weg zou gaan en je niet meer zou hinderen in de daaropvolgende beweging.
De aangeschroefde snelheidsbeperking op rustige wegen zoals jaagpaden geven stof tot nadenken en verhitte toogdiscussies. Diene parlementair, die het wetsvoorstel indiende, maakt hier ook een schijnbeweging en het is aan ons om dat te doorzien en zijn echte intentie te lezen.
Voorheen was de snelheid op deze wegen tot 90km per uur beperkt en op de radio hoorde ik hem zeggen dat hij vooral gemotoriseerde voertuigen beoogde en dat dit eigenlijk een storm in een glas water betrof, veel geblaat weinig wol, ‘Swalbe’(dacht ik dan). De verkozenen van de instellingen kregen onlangs een puntenquotering in de Standaard om hun graad van activiteit weer te geven. Wellicht heeft dit ook meegespeeld. De Fre (Veuchelen) mocht het al doende als broodrenner komen uitleggen in de reportage van Terzake. ‘k Vermoed, puur hypothetisch, dat de politicus in het algemeen door de stijgende verkiezingskoorts en de onleefbare persmuskieterij dringend naar het toilet moest tussen de slopende en tijdrovende amendementen van zijn werkdagschema. Fré heeft dat beleefd en publicitair voor de ploeg interessant opgelost.
Er gaat geen fietser bekeurd worden tot verzekeringen zich moeien, als er iets gebeurd op een jaagpad. Renners moeten voor hun veiligheid in een wedstrijd soms het fietspad op, gaan ze deze consequent uit koers nemen ? U ziet het dit voorjaar ? Misschien kunnen renners zich daar ook op voorhand tegen verzekeren. Enfin, het blijft eenvoudig in het spel. Beweeg en survival of the fittest !


Gabron ------------- artikel toegevoegd op 20 januari 2014

Op één of andere manier maakt een profrenner gebruik van het geheugen van het lichaam.
Dit seizoen zullen we trachten bij de sport dat te bewijzen. Je beweegt door of langsheen een plaats en automatisch zorgt de chemie van je lichaam dat je het gevoel van voorheen op die plaats , in dat decor, bij die beweging terugkrijgt. In bewegingstheater is het zéér belangrijk dat de bewegingen goed uitgepuurd en gememoriseerd worden, dan adem je de tekst erbij. ‘Geen gevoel’ , zegt de coach, ‘die zit bij de mensen in de zaal,dat gevoel.’ (Of de wielersupporters thuis voor de buis.) ‘Je moet dat niet wanhopig trachten te spelen, want dan hoeven ze het niet meer.’ ‘Maar je moet wel willen spelen, natuurlijk !’ Vooral niet proberen te vatten dus. ‘We zoeken DE BRON VAN HET SPEL !’
Langsheen het Albertkanaal is een zwaaikom ter hoogte van Zandhoven. Oorspronkelijk voor het keren van boten of het creëren van nieuwe levenswendingen of richtingen. Onlangs had ik weer zo’n flash-back , maar niet op die plek, maar wel over die plek. Een halve kilometer kreeg ik het gezelschap daar van een man die me aansprak om te socializen. Moest hem dan bekennen dat ik dat Lotto-truitje cadeau had gekregen van Björn. Nadien begreep ik dat hij enkel zijn fierheid als vader wilde delen, want zijn zoon was net gestart bij Lotto of een piramide-ploeg ervan. Dat weet ik niet meer.
‘Och ..van zorro…ofwa,…’ Zoiets banaals, maar heb het toch onthouden.
Dr Livingston verloor zijn machete in de jungle op zoek naar … ja naar wat ? Zingeving ? Maar onder zijn besmeurde lederzolen hoorde hij iets stiekem klateren. Zag nog de paringsdans van een onontdekte kwarteleend en de bonobo vond in migratie-angst nog wanhopig de gang-bang uit. Maar daar pruttelde iets in dat rijke continent. Het was de bron van Gabon.
Deze jaarlijkse zoektocht wordt nu vorm gegeven in een continentale wielerwedstrijd. Bijna uitsluitend door de beste en nieuwe pro-continentale ploeg waarbij ook onze prins dit seizoen zijn bijdrage doet.
Frederik Robert is de zoon waarover gesproken werd tussen twee wielertoeristen aan de zwaaikom in Zandhoven. Frederik Robert is de man die net als zijn ploegmaten zijn nieuwe ploeg wat op de kaart bracht bij de start van het seizoen.


pendelbussenstein ------------- artikel toegevoegd op 24 juni 2013

Boos en ontgoocheld waren de supporters meteen na het BK in La Roche. Die man die won, heeft ons de voorbije jaren zwaar ontgoocheld. Als ervaren profwielrenner beweeg je in die wereld en moet je toch psychisch sterker zijn en meer gehaaid om je in een andere renstal niet zo te laten kraken of weg te pesten. Wat hier gebeurd was, geloofde toch niemand, maar velen gunden het hem.. Kreeg m’n handen ondanks z’n fysieke prestatie niet op elkaar. Meende dat ik getuige was van het einde van het wielrennen in België.
Je dweept met een zeer regelmatig en bijgevolg erg betrouwbaar renner en in schril contrast daarmee reed iemand op buitenaardse manier weg met hoge frequentie en groot verzet, op z’n Cancellara’s. Dit rook voor jou vandaag, fristi sup, naar bedrog. Het is nu 6 jaar (4 keer)dat ik er voor kies om het BK wielrennen live te volgen en drie van de vier keer wint die man. Mooie carrièreplanning, trouwens Gelukkig is het maar sport. Voor de niet-ploegspeler, de einzelgänger, de zonderling werd eeuwen geleden de guillotine uitgevonden voor een theatrale efficiënte terechtstelling. Gelukkig kietelden pendelbussen aan het hooliganisme bij verbolgen supporters. Bussiness-seats werden spontaan op het veld gepegeld, maar het was zo’n uitdagende dag, zo’n heroïsch decor en zulk een mooie wedstrijd om te volgen. Een dikke merci majesteit. Het mooiste moment voor mij was toen De Gendtdtdt een groepje trok bij de aanvang van de cote d’Ortho en u ook in dat groepje bleek te zitten. Niet zo van tel in het hele wedstrijdverhaal, maar de zon scheen toen ook in ons hart. Vervelende verplaatsing dat wel, maar het was een onvergetelijke dag. Veel West-Vlamingen dat er daarboven trouwens stonden. Moeten u à propos dringend helpen zoeken , want ; ‘ a pjeerd , whor is a pjeerd !’.


podiumsex ------------- artikel toegevoegd op 13 april 2013

Hey, maar dat is gek ! Dat waren we vergeten. De podiumceremonie. Het summum van theatraliteit dat toch elke sponsor kan bekoren, hoe summier ook.
Kan er niet genoeg van krijgen en heb de finale 50 km van de Brabantse Pijl (Flanders classic) reeds driemaal bekeken. De ploeg heeft zonder oortjes de koers magistraal gedragen en de finale goed op tijd geopend.
Als beloning mag den onze ‘de buhne’ op. Zalig, want dat is ook een erg verwaarloosd en verplicht nummertje na een wedstrijd. Maar je kan beginnen spelen op een plek voor een audiëntie. Dat waren we vergeten dat je ook hier geweldig kan leven. Effekes kijken: Wat is m’n plaats in dit ritueel ? Speel ik toezichthouder op de Slovaakse uitspattingen met billengeknijp en tettekerus of weiger ik op het schavot plaats te nemen ? De baas wil natuurlijk promotie dus kan ik me al niet ruggelings draaien naar de camera’s, uitgesloten. Zal ik zelf met ducktape een cijferke kleven op de naakte designtreden of neem ik, extra suspens creërend, plaats voor het podium, want net niet, dat was toch mijn plaats ? Of word ik onwel op de schouders van die langbenige brunette ? of doe ik die blonde stoot zwaar binnen ? Sleur … Oh, en wat doe ik dan met m’n fles bubbels ? Shake ik een cocktail en eis ik een beker met bijhorende bar-tender ? Welke notabele krijgt z’n wet-look ? De burgemeester ? De schepen van sport ? Misschien toont m’n fantasie haar wat je met een gladde flessenhals vermag. En de ruiker ? Keil ik die in de massa, steek ik hem in de lucht voor de foto of ga ik hem symbolisch al meteen openspreiden om al m’n ploegmakkers in de hulde te betrekken en zo in de bloemen te zetten ? Sagan is een geweldig showbeest en leert ons dat de massa wil smullen en zeker dan de heilige huisjes in het preutse Vlaanderen. Als je mag en kan deelnemen aan zo’n moment dan maak je plezier. Heel mooi.
Durf dus allen spelen, wees blij dat je leeft, want jij herkent altijd nog het onderscheid tussen gepast of ongepast.


bloed ------------- artikel toegevoegd op 22 maart 2013

Too little, too late en less is more zijn de twee hebbedingetjes om gesprekken af te haspelen en vandaar ook erg populair en vaak gehoord.
De tragiek van de vrouw is :
-haar spiegel; ze wenst soms gewoon begeerd te worden.
De tragiek van de man is :
-zijn ‘leuter’ in haar schoot; soms is hij een jager en wil hij gewoon scoren.
De supporterswaarheid van het moment.
Maar wie is het zwakke geslacht dan echt ?
Immers je bloed is in het spel de belangrijkste schakel, welk geslacht de schepping je ook gebezigd heeft. Het winstpricipe is in het spel en het leven zo verderfelijk dat elke volger de medische begeleiding van sky en Quikstep tegen het licht wil houden. Het bloedt het bloed.
Drie seconden volstaan toch voor een mens om de uitstraling en de gestalte van de nieuwe paus met Argentijns bloed te scannen als een warm mens met een hart en bloed in z’n aderen, als de antagonist van de kille, gedrongen Germaanse academicus op pensioen. Schril ook het contrast tussen een theatraal Vaticaans ritueel met balkonscène en een oortjesloze wielerwedstrijd. Opnieuw slechts drie cameraseconden. En opnieuw eveneens zeer leerrijk.
Zo doorzichtig kan alles zijn wat beweegt dat het geen echte zintuiglijke waarneming meer behoeft. Neem nu wat er laatst gebeurde in één van onze (let op het zuiver Vlaams)‘Flanders classics’. Het gewicht van ervaring en parcourskennis blijft nu als enige staalhard overeind in gure omstandigheden. Maar het georkestreerde, bijna Vaticaans, draaiboek gaat in vlammen op bij een oortjesloze. Kleef al je receptoren af, want je krijgt het toch niet helder of klaar als je de tijd nam om erover te bezinnen. Gatto gatverd…
Het gerucht van cortisonen ooit in het spel bij Gilbert, is dat de witte rook ?. Wapper in de pluim je Indianencommunicatie. In elk stadion of circus scandeert de massa : ‘wij wille bloed aan de pale!’. Voor de rest snappen we er niks meer van. Dus dachten wij spontaan ‘too little, too late’ maar ja …euhm…, ‘less is more’! (Een Franciscus-gedachte)