Geschreven door Rabbissh

acclimatisatie ------------- artikel toegevoegd op 08 september 2010 Geselecteerd worden voor het WK is natuurlijk de pech die je als international wel kan hebben. Het valt ons wel een beetje op dat vele toppers al pasten voor de verre verplaatsing naar Geelong Australië. Zij vrezen een beetje last te zullen hebben van jet-lag en andere acclimatisatieproblemen. Als zij tevoren van een wedstrijd komen in Amerika menen zij daags nadien niet te kunnen presteren. Dus dachten wij zorro langs deze weg enkele voorbereidingstips te geven om zulke problemen te omzeilen. Over voorbereiding gesproken, de vraag die onze prins vaak gesteld werd; moet ge geen Vuelta rijden zoals de bondscoach liet opteken. Neen, zegt majesteit, ik denk daar anders over. Hij spurt in elke interessante Belgische 1.1-koers voor de dagzege, een prins waardig. En doet daarnaast nog extra kilometers. En dit, wedstrijd en kilometers, in een strak schema. Wat wil je als supporter nog meer ? ’s Avonds even op teletekst of hier bij uitslagen kijken : Hoeveelste was hij vandaag ? Wat een luxe. Ja, ja, na regen komt zonneschijn, maar wat komt er dan na zonneschijn ? Een jet-lag in Aussieland, een complete afgang ? Dus zoals beloofd, puttend uit een onbestaande ervaring, hier enkele acclimatisatietips voor onze prins. *Doe twee nachtjes door. Feest. Doe wel geen extra kilometers. *Mat je lichaam niet alleen fysisch, maar ook mentaal volledig af. Drink sloten alcohol. *Pas uw bioritme aan. Neuk bijvoorbeeld bij het tanden poetsen.(vies, vettig grapje) *Of ipv nachtjes doordoen, slaap 36 uur en droom van Aboriginals met vlijmscherpe peniskokers.(oei, weer vettig, vies grapje) *Laat zorro zijn uurwerk verliezen in een besabeld duel. Zo wordt hopelijk deze voorbereidingsperiode een succes en valt het in verzopen Geelong zowat mee. Boonen aan een regenboogtrui helpen, is ooit gelukt, misschien lukt het nu met Gilbert. Of als je met hem de finale kan rijden, dan zien we wel. Intussen zijn er nog wel enkele leuke (een woord dat comentatoren meer en meer gebruiken, hoe zou dat toch komen) klassiekers.

dynamo ------------- artikel toegevoegd op 29 juli 2010 De dynamiek van de groep beweegt anders dan die van het individu. In supporterslegioenen zijn er altijd wel enkelen die aanvoelen welke leuzen gescandeerd kunnen worden en welke cadans men op het tromvel voert. Zij klauteren in naakte bast op de nadar-afsluitingen en dirigeren het grut. En gek genoeg, als men het durft en het aanvoelt, laat de massa zich dirigeren. Groepsdynamiek is dus iets vreemd en soms gevaarlijk. Hoeveel problemen kent men niet met GROEPjes straatjongeren. Je weet het zelf wel, in groep functioneer je anders dan alleen. Sociale druk. Bij gebrek aan sturing en directie kan de massa zelfs dodelijk zijn. (Love Parade – Duisburg – 3 miljoen jongeren – 21 doden). Eén van de figuren die de laatste tijd , zoals ook in de TRW en vooral dan de laatste rit die groepsdynamiek in het peloton aftast en bij momenten al zeer goed aanvoelt, is onze prins. Een nadelig gevolg is stilletjesaan dat iedereen naar je kijkt (ook in de door ons fel gecontesteerde becommentariëring) en dat je moeilijk los van de massa, uit het peloton, als vluchter, in kopgroepjes aan de slag kan. Als velen hun wedstrijd op jou beginnen af te stellen of zelfs op je wiel gaan rijden, moet je op zoek hoe je van dat soort gedragingen kan profiteren. We wisten het al een tijdje, maar nu weten we het officieel, onze majesteit sorteert zich aan de Belgische top. En nu , 2010, gaan langzaamaan al de wielerogen open en ziet iedereen eindelijk die interessante, sterke, blauwe figuur met de helm diep over het voorhoofd , aansluitend op de blitse zonnebril. De achterkant van de helm opstaand wijzend naar de top. In 2010 ziet iedereen de getaande huid van zorro. Laten we hopen dat er zich nog vele statements , als wegkapitein in het najaar van dit opvallende jaar 2010 , openbaren. Uiteraard zijn wij allen (groepsdynamiek) hoopvol wachtend op een bombastisch dreunend slotakkoord, een fenomenaal orgelpunt.

driekleur in de olie ------------- artikel toegevoegd op 28 juni 2010 Als je feed-back geeft en dat moet je, daarover zodadelijk meer, zeg dan iets over het gedrag dat je met jouw lichaam, jouw instrument, zintuiglijk waarnam en niets over het zijn van andere mensen. Want anderen ken je nooit, net zoals je jezelf niet kent. En toch blijf je dicht bij jezelf als je spreekt over je gewaarwordingen en je gevoelens. Dat is wel raar , het wringt een beetje en het is dus een uitdaging. Zeker als je voorbij wil gaan aan jezelf en iets wil betekenen voor anderen. Onze wil. Wat is ambitie? --Ondertussen vloeien triljoenen en miljarden centiliters olie in zee.-- Voortdurend ben je aan het bevestigen, feed-back aan het geven. En geloof me, dat bevestigen werkt fenomenaal, werkt heel sterk. In plaats van te focussen op negatief gedrag, op slechte acties, zeg je wat je echt goed vond en knap vond gedaan. Deze houding kan je oefenen en je eigen maken tot ze een soort constante attitude wordt. --Miljoenen en veel meer liters olie vloeien nog steeds in zee. Een zwartmakende en bewegende veelheid maakt alles van kleur, alle leven op haar weg stuk. Ze gedraagt zich als een lek geslagen veelheid op drift.-- Maar je kan nog het voornemen hebben die houding aan te nemen, voorbij te gaan aan jezelf en zo iets te betekenen voor de mensen en je geeft bij momenten je luisterend oor en ook je feed-back (lees:commentaar). En toch blijf je raar maar waar ook hier en nu jezelf. Want je hoort jezelf al te vaak standaard-formules gebruiken en je kan niet echt jezelf voorbij en je begint te kankeren over het stout en slecht zijn van de mensen. “Jij bent koppig, jij bent niet flexibel, gij zij altij te verlege (dialect), gij ze dikwels ne verstroojede professor.” --Deciliters olie lopen vernietigend de zee in tijdens dit schrijfsel zoals bij een slecht sluitende kraan of een versleten afsluitrubber in de wc-bak. Hoor je nu het bijhorende geluid?— “Dit wordt ooit mijn trui” zou onze prins dan zeggen. “Met het zwart zoals ook ondertussen de golf van Mexico, het geel als de achtergrondkleur van de verkiezigsaffiche voor Mijnheer De Wever, de kleur van onze gang, de kleur van de zonnewarmte en het rood als de kleur van mijn zuiver bloed en de kleur van mijn hart, mijn passie voor deze sport, mijn leven.” --Ondertussen vloeien triljoenen en miljarden centiliters olie in zee.-- Björn Leukemans dit Belgisch Kampioenschap 2010 in Leuven heb je héél knap en overtuigend gedaan, ook al kon het onze dromen nog niet volledig vervullen, (en nu volgt de systematische slijmbal (zie boven)), jouw fietsen heeft bijna een esthetische schoonheid om gulzig naar te kijken, en jouw mooi en zwetend sportlichaam zal voor de meeste dames ook een wellust zijn om naar te kijken. Je verschijning in de sportwereld betekent al enkele jaren heel veel voor me, dat wist je denk ik al wel. Maar weet dat een sporter op zijn manier veel kan betekenen voor zijn supporters. In dit geval, oei oei, de jouwe. Ze leerden van jou wat ambitie is. Ze hebben datzelfde verlangen dat hen door het leven drijft, dezelfde data om naar uit te kijken, om teleurgesteld te zijn, om te vieren, om mee te LEVEN. En bewegen, ook emotioneel, dat moeten ze, want als ze stilstaan dan gaan ze dood.

Vermogen ------------- artikel toegevoegd op 04 juni 2010 1450 Watt ontwikkelen op de Muur van Geraardsbergen na 220 km wedstrijd, koning Boonen uit het wiel kletsen alsof het een doordeweekse wielertoerist is. Een week later onze prins met een leegloper ter hoogte van Pevelenberg uit het wiel waaien. Dat is dit jaar gebeurd. Wie was dit ?Zorro die na de wedstijd een originele boutade verzon : “Ik rijd al achter een moto en die kan dan optrekken in het zog van een echte moto.” Hiermee ongewild heel de heisa cultiverend dat Cancellara zich bezondigd zou hebben aan mechanische doping. Het is wel duidelijk dat Cancellara’s prestaties in het voorjaar sterk opvielen. Ze waren hoogst uitzonderlijk en dat bevestigt heel het gedoe. Hij genoot toen ongetwijfeld van zijn topconditie na veel en intensieve trainingsarbeid, beschikt daarnaast over de skills van een tijdrijder en als je goed oplet heeft hij in de finales ook de bochten quasi perfect aangesneden en dat kan alleen bij studie van het parcours (zie finale RvV 2010). Onze prins durft nu niets meer over brommers of moto’s zeggen, hoewel hij er zelf een hele mooie heeft, want dat blijkt hem te achtervolgen. Remember de ‘brommerkes in het Baskenland’, ‘nooit rijd ik daar nog’ een uitspraak voor de zaak Fuentes. Ach ja wat doe je ondertussen als supporter ? Je wordt daar zo moe van, hé ! Maar voorbij de vermoeidheid, zei mijn regisseur ooit, vind je iets interessant, iets dat dicht bij de waarheid ligt, (dus we zullen het nog een keer doen.) We kijken bijvoorbeeld naar de Ardennen-etappe van de Ronde van België, en de waarheid is dat wielersport fascinerend blijft. Gilbert doet wat hij wil en Devolder die in de voorbereidingswedstrijden en in de voorjaarswedstrijden niet bracht wat we verwachtten, lijkt nu plots wel sterk. Waar wij enkele maanden geleden voor vreesden, zal zo bewaarheid worden. Hij piekt, zonder het tegen veel mensen te zeggen, de snoodaard, naar het BK in Leuven. Het wordt daar, zoals tevoren reeds te verwachten was, aartsmoeilijk. We maken er hoedanook een heel aangename namiddag van eind deze maand. Hilaire Van Der Schueren zei ooit dat onze prins 1000 Watt kan trappen. Hij zal die nodig hebben, mocht dat waar zijn. Batavus zal zo zijn good- will wel willen onderstrepen en een passend motortje monteren.

pingstervulkaan-BBQ ------------- artikel toegevoegd op 07 mei 2010 Eyaf-jalla-kull is de naam van de vulkaan die roet uitbraakte in de atmosfeer. Die vliegtuigen in Europa aan de grond hield en de toeristen gijzelde in de luchthavens. Dus laten wij nu de dampkring bezoedelen met ons vuur. Met Pinksteren werden Jezus’apostelen afgebeeld met vlammetjes boven het hoofd. De vurige tongen spraken vol vuur over zijn leven. Wat wij uitbraken, uitkramen op onze Pinkster-BBQ onderlijnt enkel het belang van supportersclubs. Het is gek genoeg niet toevallig dat de vzw supportersclub Björn Leukemans juist in het Pinksterweekend een activiteit, een samenzijn plant. Want wat hebben wij nu ontdekt, wie viert er nu nog Pinksteren ? Het zijn de bedevaarders, de mensen die te voet naar Scherpenheuvel of een ander bedevaartsoord gaan. Maar het is eigenlijk het feest van de supportersclubs. En, ok, het is fout een levend wezen te verheerlijken, maar het is niet fout samen te komen in verwondering, bewondering voor jezelf. Dat zal onze prins waarschijnlijk beamen. Als je er lang over nadenkt is het vreemd dat mensen je volgen, hoe nietig dat menske ook is, en ook al oefen je gewoon je beroep uit en probeer je eventjes intensief je kost te verdienen. Toch is het juist zo mooi, en voor een profsporter kwestie van motivatie handig meegenomen, dat we bestaan. Zoals de vulkaan, hoe onhandig dan weer zijn naam is, luid riep “hey ik besta” (In’t IJslands : eyafalla eyafalla-soepktell-m'n-deksellafalle) Zoals ook laatst een Vlaamse profwielrenner in het voorjaar deed. Maar och, hij of zij (de lava-vommitter) deed nog zo zijn best. Laten we hem of haar gewoon supporter maken, dan is er weer een zorro-fan bij. De voorzitter regelt dat wel met de betaling van zijn of haar lidgeld en de Ijslandse vertaling van dit rubriekje. Ik zie je allemaal op onze roetvrije superbarbeque. Er broeit iets moois, iets heerlijk. En zeker na deze preek. En dan zal ik mij nu clericaal vergrijpen aan één of andere onschuldige koorknaap of kerklolita want dat is blijkbaar in de mode.